Μνήμες Έρωτα

Η νύχτα ήρθε πιο σκοτεινή από κάθε άλλη φορά.
 Το φως της ποίησης λιγοστό 
στις μνήμες  του Έρωτα. 

Σκοτεινά τα παραπετάσματα του Έρωτα. 
Άγουρος και αζύμωτος ξεδιπλώνεται 
σε μονοπάτια αβαθή, ανήλιαγα
κι εσύ  τρέμεις καθώς αναδύονται 
μνήμες φωτιάς και σιδήρου
ενός προαναγγελθέντος θανάτου. 
Πέτρινα μάτια, χαμόγελα ανεπαρκή 
συν-διαλέγονται με λέξεις διττές
κι ο Έρωτας παρακμάζει στις τσέπες
και στα αφερέγγυα παιχνιδίσματα 
των δήθεν αισθημάτων.


Άνθρωπε

Άκου με άνθρωπε
Τα λόγια μου στα δάχτυλα πλεγμένα
κι ο ήχος στο χαμόγελο μου.
Τα χρώματα του δειλινού και της αυγής 
έχουν κάτι από το άρωμα της μορφής σου.
Άνοιξε τα μάτια άνθρωπε 
Η αφή μου συγκεντρωμένη σ’ ένα πινέλο
την ομορφιά του κόσμου ερμηνεύει.
Νιώσε άνθρωπε άφοβα 
Τα βήματά μου, έχουν καρδιά, ψυχή, 
όνειρα και λόγο.


Ρουά-ματ

Μετράω την απόσταση.
Απ’ όποια οπτική γωνιά
και να τη δεις, είναι μεγάλη.
Η χρονική διαφορά βέβαια
είναι άνευ σημασίας.
Οι άλλες διαστάσεις όμως…
Δεν είχες το σωστό υλικό
στα χέρια σου 
για να κτίσεις γεφύρια.
Όσο κι αν έλπιζες στην επόμενη
στροφή να βρεις την Αγάπη…
Μα με τι χέρια να την 
κρατήσεις  αλήθεια;
Της λογικής;
Των συναισθημάτων;
Ανύπαρκτα όλα μέσα σου,
πάνω σου!
Σ’ ένα τετράγωνο κελί περιπλανιέσαι…
Ονειρεύεσαι την επόμενη στροφή…
Αναπολείς τις  στροφές που προσπέρασες…
Αφαιμάξεις στις γωνιές του κελιού σου όλα!
Σκόνη στα βλέφαρά σου· 
να την αποδιώξεις; Αστείο!
Η ενδοσκόπηση τρομάζει! Άσε που θέλει θάρρος, 
- λέξη ανύπαρκτη στην περίπτωσή σου –
Άραγε… τι είναι πιο δύσκολο ν’ αποδεχτείς;
Την κενότητά σου ή την ύπαρξη μιας 
αζύμωτης αλήθειας, 
ξεχασμένης όμως σε 
κάποιο τεταρτημόριό σου;
Μετράω την απόσταση
μ’ ανάμικτα συναισθήματα
κι η σιωπή άνευρη παραμένει.
Άνευ σημασίας τώρα πια!