Εκμαγείου Παράλλαξη
Εκτινάσσονται μύδροι σε κάθε γωνιά της γης, εκεί όπου τα χρόνια της σκουριάς εξαπέλυσαν
το μισανθρωπισμό τους διεκδικώντας τα πρωτοτόκια.
Εκεί όπου τα μάτια βλέπουν μακρύτερα τώρα πια, ανόθευτο το γαλάζιο του ουρανού
τη στιγμή της αυτανάφλεξής τους, συμπαρασύροντας τα χρόνια της σκουριάς αλλά
και... κάποια ξύλα χλωρά στην τελική τους πτώση, αντιγράφοντας -ασύνειδα άραγε;-
τον προκάτοχό τους.
Περίτεχνο ένδυμα
Η κακεντρέχεια, κορδωμένη στο διανοουμενίστικο αμπαλάζ της, περιφέρεται στα τυφλά,
υιοθετώντας -ασυνείδητα ίσως- το ρόλο διασκεδαστή-ρακοσυλλέκτη μέσω
ευνουχισμένων συνειδήσεων. Συνδιαλέγεται συχνά-πυκνά με τον εαυτό της χλευάζοντας
το αμούστακο κέρινο ομοίωμα, που έτυχε κάποτε να γνωρίσει στη χρονική
ονειροπόλησή της. Το κέρινο ομοίωμα γίνηκε άθελά του σκιά της, προκαλώντας της
σπασμωδικές εκτινάξεις κάθε φορά που κάτι της θυμίζει την ύπαρξή του.
Γεύεται αχόρταγα τη ξινίλα που της προκαλεί αυτό το ποταπό ομοίωμα πιθανολογώντας
ό,τι ίσως κάποια κουταλιά να της φέρει χαρά, μη έχοντας συναίσθηση του ξεπεσμού της.
Τα ρήγματα στο περίτεχνο ένδυμά της ολοένα και πληθαίνουν. Όσο για τη Ζαφειρόπετρα
θα 'ναι ακόμα μία καραμέλα να της καίει τον ουρανίσκο.
Λευκό σεντόνι
Άδηλη η προέλευση του λευκού σεντονιού.
Η παραδοχή της χρωματικής του γνησιότητας
αμφισβητήθηκε μέσα από βρόχινα μυθεύματα
και αιματηρές εικασίες.
Ψευδεπίγραφη ή όχι η λευκότητά του
αναχώρησε τάχιστα.
Το νήμα της αγάπης
Καταδύθηκε στη δαιδαλώδη ενδοχώρα
κρατώντας σαν εφαλτήριο
το νήμα της αγάπης.
Πώς αλλιώς ν' αντιμετωπίσει
το ζωόμορφο δίποδο εκεί στον πυρήνα;
Ιδρώτας έλουζε το διάβα του και το νήμα
του χάριζε την ελπίδα
ώσπου το καθρέφτισμά του,
εκεί στον πυρήνα, έσπασε.
Η έξοδος του γεμάτη χαμόγελα
οι υποσχέσεις του παρατημένες
αποσκευές στον πρώτο σταθμό μαζί με το νήμα.
Τα ιστία παρέμειναν μαύρα σηματοδοτώντας
την ανέλιξή του εκεί στο πρώτο
σκαλί της μοναξιάς
το χαμόγελό του σβήνει.
Τι άλλο;
Αδειανό το βλέμμα πάνω στα τροχήλατα ρόδα
πλανιέται στα στενοσόκακα που άφησαν
οι τυμβωρύχοι στο πέρασμά τους.
Κι αυτό το μελάνι εκούσια κύλησε,
απ' τις ευνουχισμένες τους συνειδήσεις,
να διαβρώσει την ελπίδα.
Τι άλλο θα μπορούσαν να προσφέρουν
εκτός από τη δυσωδία των ονειρώξεών τους;
Τι είναι η ποίηση για μένα...
«...Ενδύομαι τις κορδέλες μου
αναζητώντας το Αληθινό Φως...»
Είναι η εσωτερική ματιά που προβληματίζεται για τον άνθρωπο ως
πρόσωπο και ως κοινωνικό ον.
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Η Μαρία γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη, όπου και μένει με την οικογένειά της.
Ξεκίνησε να γράφει ποίηση το 1998. Τέλη του 1999 εξέδωσε την α΄ ποιητική
της συλλογή «Αιωρούμενο νησί». Το 2001 εκδόθηκε η β΄συλλογή της
«Το Υδάτινο Πέρασμα του Χρόνου» Ποιήματά της διακρίθηκαν με έπαινο,
στον Α΄ Πανελλήνιο Διαγωνισμό ποίησης που έγινε προς τιμήν του ποιητή Παν.
Καλαχάνη υπό την αιγίδα του δήμου Άσσου-Λεχαίου, στην Κόρινθο το 2001.
Στον ίδιο διαγωνισμό ποίησης της δόθηκε «ποιητική διάκριση» το 2003.
Την ίδια χρονιά το λογοτεχνικό περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ» της απένειμε βραβείο
για το ποίημά της «Η κηλίδα». Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στο περιοδικό
κοινωνικού προβληματισμού «ΣΟΦΙΤΑ» και στο λογοτεχνικό περιοδικό «ΚΕΛΑΙΝΩ».
Στο διαδίκτυο διατηρεί προσωπική ιστοσελίδα ποίησης και φιλοξενούνται
σε λογοτεχνικά sites στο διαδίκτυο.
Παρουσίαση της α΄ ποιητικής συλλογής έγινε στις εφημερίδες Αγγελιοφόρος,
Βήμα, Ελευθεροτυπία. Αφιέρωμα στην α΄ ποιητική της συλλογή έγινε σε τοπική
εφημερίδα της Ρόδου από τον λαογράφο-λογοτέχνη κ. Κυριάκο Χονδρό
ο οποίος προλογίζει τη δεύτερη ποιητική της συλλογή.
Την Άνοιξη του 2002 με την λογοτεχνική ομάδα στην οποία συμμετείχε,
διοργανώσανε λογοτεχνική βραδιά ποίησης σε κεντρικό καφέ της πόλης της Θεσσαλονίκης.
|
