Α, πως ξανάρθαν

...Α πως ξανάρθαν έτσι
τα πηχτά φαντάσματα
έτσι πως ρήμαξαν τη γη
των συνεδρίων
νοθεύοντας τις λέξεις
με διπλές ερμηνείες...

Κι η Σάλπιγγα???
Η σάλπιγγα
πως σιώπησε τις ωδές
που έπρεπε
ανάμεσά μας να μοιράσει...

Πάει λοιπόν
κι αυτή η ίδια σκέψη
με αίμα γλίστρησε
απ’ τα σακατεμένα κόκαλα
μέσα στις αφυδατωμένες λίμνες...

Αχ...Σύντροφέ μου
συνέχα ετούτο το δρόμο
μοναχός
και τράβα το σπαθί
στους δαίμονες
που ψέλνουν Ωσαννά...

Ξεγλίστρα σύντροφέ μου
σχίσε τη σκέψη
η τράπουλα
ακόμη παραποιημένη...

Ω!!! Άγνωστε Σύντροφε...
πρόλαβε φύγε
απ’ τη βοή
τα μέλη σου
που θεραπεύουνε πληγές
σε νέο τόπο να μοιράσεις...

Ah, how they returned so

...Ah how they returned so
the dense ghosts
how they ruined so
the earth of congress
adulterating the words
with double meanings...

And the Trumpet???
The trumpet
how it hushed the Odes
that should spread
among us…

Well here goes
reason itself,
it’s washed away with blood
from the crashed bones
in the dried up lakes...

Ah... my Companion
Carry on this road
alone
and pull out the sword
to the demons
that sing Hosanna...

Escape my companion,
the cards
are still tempered with...

Oh!!! Unknown Companion...
Get out in time; go away
from the roar,
your members
that cure wounds
in a new place to share out...

Η καθυστερημένη ταξιδιώτης

H ανάμνηση
σκεφτική με παρατηρούσε
ώρες
μέρες
βδομάδες...

με κοιτούσε αδιάκοπα
την πορεία μου
και πως συνομιλούσα
με όλες μου τις υποθέσεις
πείθοντας τους ενόρκους
να μην αφήσουν πεθυμιά
σε τούτη την απόφαση
που με καταδικάζουν...

ναι
παρακαλούσα τους ενόρκους
να κρύβουν τις σκέψεις μου
εκεί στον καθρέφτη της λησμονιάς
εκεί βαθιά
σχεδόν να μοιάζω κάπως 
του εαυτού μου πάλι...

παρακαλούσα
κουλουριασμένη
κάτω απ’ τις σάπιες ρίζες
κάτω απ’ την απάτη του κόσμου
εγώ
η καθυστερημένη ταξιδιώτης
αναριγώντας
στην πλάκα μου επάνω
αναριγώντας
εάν εντός μου ζω...

The delayed traveler

The memory
observed me thoughtfully
hours
days
weeks...

It looked at me continuously
my way
and how I discussed
all my affairs
convincing
the members of the jury
to leave their will
in this decision
that they condemn me...

yes
I begged
the members of the jury
to hide my thoughts
there in the mirror of forgetfulness
deeply there
to look almost like 
to myself again, somehow...

I begged
Bend in two
under the rotten roots
under the fraud of the world
I
the delayed traveler
shivering
on my slab
shivering
if I still live inside me...