ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΘΩ

Σήμερα θα φωτογραφηθώ
μ’ ένα μοντέλο τ’ ουρανού
σχήμα βροχής
θα δώσω
στα εξαϋλωμένα σ’ αγαπώ
που πίνουν αδιάκοπα
τις ευγενείς μου αποχρώσεις
αργοπορώντας
με κάποια άλματα
να συνταχθούν ζευγαρωτά
σε θρόισμα καλοκαιριού
που φεύγει
μαζί του παίρνοντας
λιωμένη γη
ξερόφυλλα
και στίχους στοργικούς

Τι θα συμβεί
ασύνθετη ψυχή
αν γεννηθεί στην θλίψη
μια φωνή
και γέλιο δυνατό
και πάψουν
αθόρυβα τα χρόνια
να κυλούνε;

Πως θα μπορέσεις
να χαρείς
τη μυστική σου κρίση
στη ράχη των αλόγων
σε στήλη
ευχής σου κινητής
στων κουδουνιών
τους ήχους
στα παιχνίδια
που σκύβουν ελαφριά
στα χείλη μου
απόψε;

TODAY I WILL BE PHOTOGRAPHED

Today
I’ll be photographed
with a model from the sky
in the form of rain
I’ll give it
to the immaterialized
“I love you”
that soak continuously
my noble nuances
delaying
with certain leaps
to line up in pairs
in summertime-rustle
that’s leaving
taking with it
melted earth
dry leaves
and affectionate
verses.

What will happen
uncomposed soul
if a voice is born
in the sadness
and strong laughter 
and the years stop 
rolling quietly?

How will you
be able to enjoy
your secret judgment
that lightly kneels on my lips
tonight?

ΦΕΓΓΑΡΙ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΕ ΜΑΥΡΟ ΒΕΛΟΣ

Χώρος για τα σκυλιά
που κυνηγούν
σκυλιά
και χώρες ξεχασμένες
χώρες πολλές
διάσπαρτες
και αποστάσεις
πόλεων
παλιών

Σου ‘πα να φύγεις
ένα βαγόνι
βγαίνει από δω
προσεχτικά

Σου ‘πα να φύγεις

M’ άσπρο στόμα
σου μιλώ
και κλαίω σαν παιδί
για πράγματα
που δεν θυμίζουνε χαρά

Ω, πόσο με γυρνάς
στον λασπωμένο δρόμο
πίσω
στα πικραμένα μου μυαλά
πόσο με σέρνεις
πως τυραννάς
τις χάρες μου
σ’ ένα δωμάτιο
άσπρο
λέγοντας
που και που
σε ποια γωνιά
ανθίζουν όνειρα
ξεχνώντας με σε κήπους
με σιδερένια μυστικά

Ο δρόμος
γέμισε χελιδόνια
βογκάνε τα σκυλιά
όταν βρέχει
μεγάλο πυρετό
από κορδέλες
χρυσαφιές
δεν ήθελαν
να στείλουν

Εσύ
δεν έδωσες
δεν είδες
τα πεινασμένα μου φαντάσματα
να κλαίνε στην γωνιά
τιμωρημένα
από φεγγάρι πράσινο
σε μαύρο βέλος

MOON GREEN IN BLACK ARROW

Space for dogs
that chase
dogs
and forgotten countries
many countries
scattered
and distances
between cities
old

I’ve told you to leave
a wagon
comes out from here
carefully

I told you to leave

With white mouth
I speak to you
and cry like a child
for things that 
don’t remind me of joy

Oh, how far
you turn me back
to the muddy street
back
to my grieving mind
how far
you drag me
tyrannise my charms
in a white room
saying
that and that
in what corner
dreams bloom
forgetting me in gardens
with iron secrets

The street
filled up
with swallows
dogs groan
when it rains
big fever
from golden ribbons
they didn’t want
to send

You
didn’t give
didn’t see
my hungry ghosts
weeping in the corner
punished
by a green moon 
in a black arrow